Wie is David Otto?

Geschreven door Paulien Sikking op .

In Kitgum werken we samen met KRADEF, een maatschappelijke organisatie die onder andere bestuurt wordt door David Otto. David is onze belangrijkste contactpersoon omdat hij engels spreekt en, nog mooier, regelmatig in Nederland is bij zijn vrouw en kind. Hieronder vertelt David over zijn jeugd in de omgeving van Kitgum en zijn drijfveer om daar een verschil te gaan maken!

Kitgum Homestay

 

Ongeveer 36 jaar geleden ben ik geboren, in het dorp van mijn ouders en voorouders in noord Uganda. Ik ben de jongste, echt het nakomertje van mijn ouders. Ik was al oom toen ik werd geboren en ben zodoende meer opgegroeid met mijn neven en nichten dan echt met mijn broers en zussen. Het land waar ik ben gestart om samen met de mensen uit mijn gemeenschap een school te bouwen voor de kleine kinderen, de toekomst van onze gemeenschap, van mijn stam, het Acholi volk. Kinderen die ik een meer onbezorgde jeugd gun als die ik heb gehad.

Het grootste deel van mijn jeugd ben ik helaas in oorlog opgegroeid. Een oorlog die in eerste instantie tegen de regering was en zich helaas niet veel later tegen ons keerde. Vanaf ongeveer 1986 tot 2007 heeft de LRA ( leger van de heer) het noorden van Uganda geteisterd, notabene geleid door Acholi zelf. Een rebellen leger dat draaide op kindsoldaten ( die wij in noord Uganda niet zo noemen, het is geen vrije keuze geweest, daarom noemen we ze abducted childeren, ontvoerd dus). En iedereen is aan deze oorlog familieleden verloren, familie leden die nog steeds vermist zijn, niet teruggekeerd uit de bush of gedood, niemand die het weet.

Een dreiging die mij ook boven het hoofd hing en heb tijden samen met neven en nichten me verscholen in het olifantengras. Eten werd ons gebracht, de angst om meegenomen te worden, daarna je familie te moeten vermoorden was rieeel en groot. En ook ik ben, net als vele andere meerdere keren aan ontvoering en de dood ontsnapt. In 1997 moest iedereen uit het noorden verplicht in kampen gaan wonen en de dorpen verlaten. Allemaal hutten, die letterlijk hutje mutje op elkaar stonden. Een IDP kamp, een vluchtelingenkamp voor ontheemden (vluchteling in eigen land en valt dus niet onder de unhcr). Eten kregen we van het world food program, als we het kregen.

Buiten het kamp op het land werken was verboden op straffe des doods, want als je gesnapt werd door een regerings soldaat kon deze je in de veronderstelling dat je een rebel was dood schieten. Ouders die niet meer voor hun gezin mochten zorgen, niet meer mochten zorgen voor voldoende eten. Een van de problemen waar we in het huidige noord Uganda nog de wonden van likken, een trauma waar heel veel mensen niet bovenop zijn gekomen tot op heden. Een van de problemen die ten grondslag liggen aan het hoge alcoholmisbruik in noord Uganda. Maar goed ik dwaal af.

Mijn vader overleed net voor mijn examen voor de basisschool, hiervoor moet je in Uganda betalen en door het overlijden was hier geen geld meer voor. Pas vele jaren later heb ik mijn school weer kunnen oppakken maar daar komen we straks wel. In 2003 heb ik besloten te vluchten. Een neef die al vele jaren eerder naar het zuiden was gekomen had een stuk land gekocht in een dorp net beneden de Nijl. De Nijl speelt namelijk een heel belangrijke rol in deze oorlog, namelijk alles wat boven de Nijl was onveilig was, noord Uganda. Onder de Nijl was het veilig. De brug over de Nijl werd dag en nacht zwaar bewaakt.

Op een ochtend ben ik op mijn fiets gestapt, niemand, ook mijn moeder heb ik dit verteld, dit was te gevaarlijk. De vlucht op zich was ook heel gevaarlijk want ik kon met gemak op de rebellen stuiten en Diemen de dood bekopen, maar dat was het risico waard. Na twee dagen fietsen, 100 km per dag kwam ik aan in het dorp onder de Nijl. Inmiddels een plek waar veel meer Acholi mensen heen waren gevlucht en kwam zodoende ook bekenden tegen waar ik de eerste nacht kon overnachten. Ik bleef hier een aantal weken om te acclimatiseren en ben toen vertrokken op zoek naar het stuk land waar mijn neef een project aan het opzetten was. Op dit project kwamen ook veel buitenlanders. Hier heb ik in 2005 mijn huidige (Nederlandse) vrouw ontmoet.In 2006 kreeg ik de kans om weer naar school te gaan, in Kampala. Een versnelde middelbare school en heb daarna ook nog een certificate gehaald. En in Kampala een thuis opgebouwd. 

In 2005 werden er door het internationaal Strafhof in Den Haag de allereerste arrestatie bevelen uitgevaardigd, deze waren voor Joseph Kony en zijn commandanten. Dit heeft even voor een opleving van het geweld gezorgd maar vanaf 2007 is het rustiger en zijn de mensen langzaam vanuit de kampen weer naar oude dorpen teruggekeerd. Het Na oorlogse noord Uganda, zoals het nu ook nog is. Want de oorlog kan dan wel zo ongeveer voorbij zijn ( de rebellen zijn niet meer actief in Uganda, wel nog in buurt landen en gezinnen missen nog steeds kinderen die nooit zijn teruggekeerd, dat misschien wel nooit meer doen), maar men is de oorlog nog niet vergeten. Iedereen draagt de oorlog bij zich. Het alcohol misbruik is nog steeds enorm hoog, meisjes worden veel te jong zwanger omdat ze geen perspectief hebben. Men durft niet meer te hopen, niet meer te dromen, bijna niemand werkt er aan een betere toekomst omdat ze er niet in geloven.

Dit doet mij, een van deze mensen pijn. Ik weiger om Joseph Kony alsnog de oorlog te laten winnen, hij wilde het Acholi volk uitroeien en helaas is door de jarenlange oorlog zoveel van onze cultuur beschadigd en verloren gegaan . Kinderen die opgegroeid zijn in de kampen kennen het leven niet in de dorpen, de waardes, het harde werken. Een wijze les die ik van mijn vader heb meegekregen was, je weet nooit of je wel kan oogsten maar je moet wel zaaien en ervoor zorgen anders kan je nooit oogsten. Helaas hebben we onze laatste oogst samen nooit kunnen oogsten omdat hij overleed.

Dit is mijn drijfveer om te werken aan Kradef, een school te bouwen, zodat ook de jongste van ons al kunnen gaan zaaien en hopelijk oogsten in de toekomst. En dat de hoop, verwachting op de oogst ook weer terugkomt.

Einde aan de samenwerking in Buhweju

Geschreven door Paulien Sikking op .

Einde aan de samenwerking
In de periode 2007 tot en met 2011 hebben wij in samenwerking met pastor Israël en de gemeenschap in Buhweju ontzettend veel kunnen realiseren. Een kerk, een kliniek, een schoolgebouw met maar liefst drie verdiepingen en verblijven voor de leraren. Het project is daarmee een enorme aanwinst voor de gemeenschap in het afgelegen gebied waar deze voorzieningen gemist werden.

Moeizame samenwerking
In de afgelopen jaren merkten wij echter dat de samenwerking steeds stroever ging lopen. Vanuit Nederland was het lastig contact te krijgen met pastor Israël en verantwoording over de voortgang van het project bleef uit. Tijdens onze bezoeken aan het project hebben we zaken bespreekbaar gemaakt en afspraken gemaakt voor de toekomst. Dat bracht helaas niet de gewenste verbetering. Eind 2015 bereikten ons steeds meer negatieve signalen over het functioneren van Israël op het project en de nevenfuncties die hij leek te bekleden. De Nederlandse Stichting Twawebwa, die ook op het project werkzaam was, heeft om deze reden besloten zich terug te trekken uit het project. Als Stichting Mukwano hebben wij ons op dat moment laten adviseren door Sarah Jjuuko en Sander van Zanten, een Nederlands/Oegandees echtpaar dat de weg kent en de taal spreekt in Oeganda. Onze hoogste prioriteit was daarbij dat het project en de investeringen niet verloren zouden gaan. 

Uitgestoken hand
In 2016 en 2017 heeft Sarah zich samen met onze Oegandese advocaat en de Regional District Officer (RDC) van Buhweju hard gemaakt voor herstel van het contact met Pastor Israël. De RDC heeft daarnaast de lokale gemeenschap aangesproken op hun verantwoordelijkheid in het draaiend houden van de voorzieningen die aan hen geschonken zijn. Ondanks de meermaals uitgestoken hand blijft het contact met Israël uit en zien wij geen andere mogelijkheden om de verbinding met het project in stand te houden.

Beëindiging van de samenwerking
Om deze reden hebben wij besloten de samenwerking met pastor Israël en zijn Gods Hand and Feet Ministries te beëindigen. Wij hebben er alles aan gedaan wat in ons vermogen ligt om betrokken te blijven bij het project. Daarbij zijn wij tot het inzicht gekomen dat het op dit moment in het belang van het project is om ons terug te trekken en de gemeenschap van Buhweju de rust en ruimte te geven om met elkaar het project tot een succes te maken. Zelfvoorzienend, zoals ook altijd het doel van Stichting Mukwano is geweest. Als bestuur zijn we in deze keuze niet over een nacht ijs gegaan. Het was een bijzondere weg die veel denkwerk en discussie heeft gekost. We staan achter onze keuze omdat we geloven dat dit op dit moment het beste is voor de gemeenschap van Buhweju. De afgelopen jaren hebben ze de school en kerk zelf draaiende gehouden en dat geeft ons vertrouwen voor de toekomst.

De open brief waarin wij onze samenwerking met pastor Israël beëindigen kunt u hier lezen in het engels of in de nederlandse vertaling. 

Rik, bedankt voor je inzet!

Geschreven door Paulien Sikking op .

2a Rik

Rik bedankt voor je inzet!
Tot onze spijt heeft Rik van Lochem vorig jaar aangegeven zich terug te willen trekken uit het bestuur. Zijn taken als penningmeester worden overgenomen door Mirjam Klumpenhouwer. Rik is bestuurslid vanaf het eerste uur en zelfs daarvoor. In 2007 was hij betrokken bij de eerste plannen en de voorbereiding tot de oprichting van Stichting Mukwano Oeganda in 2008. In de afgelopen 10 jaar heeft hij zich als penningmeester tussen de vrouwen in het bestuur staande weten te houden. Het beheren van de kas en de bankrekening is iets wat hij altijd met enorme precisie en transparantie uitvoerde. Ook het presenteren van reisverhalen of in gesprek gaan met een kleuterklas deed Rik met veel plezier.

Voor de Oegandezen is Rikkie, zoals ze hem noemen, de enige en daarmee ook belangrijkste man van de stichting. Tijdens de reizen naar Oeganda werd er ‘s avonds steevast gediscussieerd over cultuurverschillen of Rik legde uit hoe het door Nederlanders uitgevonden ‘turning the sea into land’ in zijn werk ging (inclusief bordtekening). 

P6090178 kopie2

Hoe bijzonder was het dat Rik en Jorieke op hun trouwdag een aantal Oegandese gasten mochten verwelkomen. Uiteraard moest de pastor in dat gezelschap het kersverse paar de volgende dag wel even streng toespreken over het doel van het huwelijk. Die boodschap heeft Rik goed begrepen en we hopen dat hij met het afscheid van Mukwano weer wat meer tijd heeft om te genieten van zijn groeiende gezin! Rik, ontzettend bedankt voor je jarenlange inzet. Alle uren samen vergaderen, reizen, acties voeren, op de markt staan, én vooral mooie dingen doen voor onze medemens. Fijn dat je daar samen met ons deel van uit hebt gemaakt. Het ga je goed!

Emma, Hilde, Mirjam, Paulien

Opbrengst toetenactie 2016

Geschreven door Paulien Sikking op .

Opbrengst toetenactie
Dit jaar zijn er weer duizenden zakken snoep gevuld voor onze toetenactie. Dankzij tientallen vrijwilligers en uiteraard de vele bestellingen liep deze actie wederom erg goed. De opbrengst was maar liefst 3400 euro! We willen iedereen bedanken die toeten besteld heeft of ons op welke manier dan ook heeft geholpen met deze actie.

Sponsoractie Groen van Prinsterer

Geschreven door Paulien Sikking op .

Sponsoractie Groen van Prinsterer

De afgelopen maanden hebben de kinderen uit de groepen 1 t/m 5 van CBS Groen van Printerer in Aalten zich ingezet voor Mukwano. Vooraf heeft Emma een presentatie gegeven in alle klassen om te laten zien hoe de kinderen in Oeganda leven. Zo zagen de leerlingen onder andere een filmpje over hoe een school er in Oeganda uit ziet, hoe de kinderen les krijgen en wat ze eten tussen de middag. Dit maakte de kinderen enthousiast om geld in te zamelen door bijvoorbeeld klusjes te doen of koekjes te verkopen.

Op 20 april was de bekendmaking van de opbrengst. Samen hebben ze € 2756,40 opgehaald. Wat een geweldige bijdrage van de kinderen van de Groen voor hun leeftijdsgenootjes in Kitgum (Noord Oeganda). Hiermee kan een mooie start gemaakt worden aan de bouw van de kleuterschool!

thumbnail 20170420 095824 resized

Start in Kitgum

Geschreven door Paulien Sikking op .

In december hebben wij u geinformeerd over de samenwerking met David Otto voor de bouw van een kleuterschool in Kitgum. Kitgum ligt in het noorden van Oeganda en er wonen veel oud-kindsoldaten. De omgeving behoort tot de allerarmste van Oeganda. Binnen de gemeenschap is er veel behoefte aan een school en een verbetering van de leefomgeving. Als gemeenschap hebben ze er zelf al voor gezorgd dat er een betere weg naar het dorp is. De gemeenschap heeft zich georganiseerd in een soort stichting waarvan David de directeur is.

Samenwerkingsafspraken vastgelegd
Met David zijn we in overleg op welke wijze we hem en zijn gemeenschap kunnen ondersteunen in het bouwen van de school. Vanuit ervaring weten we nu dat we de voorwaarden voor de samenwerking goed vast moeten leggen, dat doen we met een memorandum van overeenstemming. David heeft daarnaast een duidelijk plan aan ons voorgelegd. Met de opbrengst van de toetenactie en de spaaractie van de Groen van Prinstererschool kunnen wij bijdragen in de eerste fase: het uitgraven en leggen van de fundering. David en de gemeenschap is iedereen die al bijgedragen heeft erg dankbaar. Ze ervaren het als heel bijzonder dat er zo ver weg geld voor hen ingezameld wordt. 

David verblijft af en toe in Nederland bij zijn Nederlandse vrouw en kind. Een eerste kennismaking kon daardoor in Nederland plaatsvinden.

IMG 7181 2

 

Mukwano onderweg

Geschreven door Paulien Sikking op .

Stichting Mukwano
Sinds 2007 zet Stichting Mukwano Oeganda zich in om de levensomstandigheden van kansarme mensen in Oeganda te verbeteren en hen betere toekomstmogelijkheden te bieden. Met hulp van de Aaltense gemeenschap en van veel mensen daar buiten heeft Mukwano in de eerste jaren van haar bestaan hard aan de weg getimmerd. In nauwe samenwerking met de Oegandese bevolking verrezen op het project in Buhweju (Zuid West Oeganda) in korte tijd een kerk, een kliniek, een school en diverse personeelsverblijven.

(Samen)werken
Na deze periode van bloeiende samenwerking heeft de stichting de afgelopen periode een dieptepunt in deze samenwerking gekend. Door verschillende opvattingen, cultuurverschillen en gebrek aan vertrouwen is de communicatie met de leiding op het project op een gegeven moment vrijwel geheel stilgevallen. Het bestuur van Stichting Mukwano wil ervoor zorgen dat de investeringen in het project ten goede blijven komen aan de Oegandese gemeenschap. Om dat te kunnen bereiken was er echter kennis en ervaring nodig om de communicatie te herstellen. We hebben daarin een goede partner gevonden in Sander en Sarah, een Nederlands – Oegandees stel dat zelf ook de nodige projecten in Oeganda heeft gerealiseerd.

Voorzichtig vooruit
In de afgelopen maanden heeft Sarah in Oeganda veel kunnen bereiken. Er is weer contact met de leiding op het project en we zijn voorzichtig hoopvol dat we stappen kunnen gaan zetten richting de borging van het project. Sarah heeft daarnaast een goede relatie opgebouwd met de lokale overheid die samen met haar, en ons, optrekt om de gemeenschap actief te krijgen binnen het project zodat alles wat in de afgelopen jaren is gerealiseerd en geschonken ook optimaal voor hen kan worden ingezet.

Nieuwe energie
De afgelopen periode heeft het bestuur van Stichting Mukwano vooral veel energie gekost. Wij willen echter ook graag de middelen die ons worden toevertrouwd op een goede manier besteden. Om die reden zijn wij op zoek gegaan naar andere projecten die hulp kunnen gebruiken. De komende periode zullen de giften en opbrengsten uit acties ten goede komen aan een project in Kitgum in het Noorden van Oeganda. Hier werkt de Oegandees/Nederlandse David Otto met zijn stichting KRADEF aan betere toekomstmogelijkheden voor ex-kindsoldaten en andere kinderen die door de burgeroorlog getekend zijn. Concreet wordt het geld besteed aan de bouw van een kleuterschool.