Reisverslag juni 2009

Geschreven door Paulien Sikking op .


Zaterdag 6 juni
’s ochtends bij t wakker worden direct uit het raam kijken om te bevestigen dat we in Oeganda zijn. Nog even douchen in t hotel (nu t nog kan), en dan naar het ontbijt. Buiten in het zonnetje; toast met omelet en vers fruit. Dan begint de lange reis naar Bushenyi in vol gepakte auto’s. Voor de lunch stoppen we in Masaka waar we tegelijk Mulindwa ontmoeten. Een bijzonder en zeker ook emotioneel weerzien. We hadden van alles voor hem bij ons en zijn daarom na het eten even met hem apart gaan zitten. Israel liet ons niet veel tijd (hoe on-afrikaans!?), en dus moesten we snel weer afscheid nemen. We resden verder via Mbarara, waar we kort Grace hebben ontmoet. Rond half zes arriveerden we op het project. Heel indrukwekkend om het dan te zien. Waar je al zo lang over praat, vertelt, de foto’s van kent en je voor in zet zie je dan met eigen ogen! Ons onderkomen is de (bijna in gebruik) kliniek; de behandelkamers zijn nog even slaapkamers. In de ‘slaapzaal’ eten wij. Er zijn zelfs een provisorische douche en wc met spoelbak aanwezig!
We krijgen ’s avonds nog een rondleiding op het project, eten samen. Praten na en gaan slapen als de generator uit gaat.
0906_rik.jpg

Zondag 7 juni
Zondagochtend was er de kerkdienst. De kerk was goed gevuld. De kinderen zaten allemaal een kwartslag gedraaid om ons blanken van top tot teen in zich op te nemen. Het was een mooie dienst die geleid werd door Israel en Tjalimpa. Als gasten mochten wij nog even naar voren komen. Gelukkig waren we daar op voorbereid en hebben we kort wat over onszelf en onze ervaringen verteld.
’s Middags was er een familieberaad waarbij bijna alle 9 broers en zussen van Israel aanwezig waren plus zijn moeder. Er is namelijk een broer die vind dat hij te kort komt en nu hij ziet dat het project zo groot wordt wil hij graag mee praten en beslissen. Hierin staat hij geheel alleen. De rest vindt hem niet capabel genoeg daarvoor. Helaas blijft hij moeilijk doen en dwarsliggen.
Rond 5 uur deelde Israel mede dat we nog ergens verwacht werden voor een drankje. Dus hup in de auto en de bergen in. We kwamen bij Richard (iemand die bij de gemeente/regering werkt). Zulke bezoekjes zijn belangrijk voor zowel gast (Israel) als gastheer. Door met blanken te eten vergroten ze hun aanzien.


Maandag 8 juni
Omdat Israel er niet was zijn we zelf op pad gegaan. We hebben een bezoek gebracht aan de primary school die sinds kort draait op het project. Een klein gebouwtje met vier ruimtes die aan elkaar geschakeld zijn. Daar werden we in alle vier de klassen afzonderlijk feestelijk ontvangen met zingen, dans of een vriendelijk gesproken welkom in koor. We hebben kennis gemaakt met de leraren en hadden voor de kinderen stickers bij ons; wat een feest!
Daarna brachten we ook een bezoek aan de secundary school die les krijgt in de kerk. Ze hadden eerst pauze en waren buiten aan het voetballen. We hebben gesproken met de hoofdmeester (Ezra) over het lesrooster, de leerlingen, de boeken en zo meer. Toen de les weer begon hebben we nog even toegekeken. Het begint nu met een klasje van negen, maar volgend school jaar verwachten ze een enorme toeloop.
We vertrokken samen met Ben en Christine naar Bushenyi town om dokter Granimer op te pikken. Samen met hem reden we naar Mbarara om inkopen te gaan doen voor de kliniek. Tijdens de rit leerden wij hem kennen als een gedreven en ambitieus man met een vooruitstrevende visie. Preventie, hygiëne en family-planning zijn dingen die hij erg belang rijk vindt. In Mbarara had de apotheker de dag van zijn leven. Werkelijk alles moest er komen; stethoscoop, bloeddrukmeter, scharen, tangen, weegschalen, spuugbakjes, verbandmaterialen, drankjes, pijnstillers, etc….
Met een afgeladen volle auto gingenwe terug naar het project.
Granimer vertelde dat hij al een verpleegkundige heeft die dag en nacht de kliniek zal bemannen en met wie hij voortdurend in contact zal staan als hij er zelf niet is. Met name het doen van bevallingen is erg urgent (daarbij sterven veel vrouwen). Het liefst wil hij volgende week al beginnen.
0906_medicijnen.jpg



Dinsdag 9 juni 
's Ochtends hebben we een wandeling gemaakt in de omgeving van het project; door de bananenplantages en over de omliggende heuvels. Van daaruit hadden we een mooi overzicht over het terrein dat de stichting heeft aangekocht. Onderweg kregen we van een jongen avocado’s en een ananas aangeboden. Zo lief!
Terug op het project bewonderden we de groentetuin van Ireen (de vrouw van Israel), die vol stond met wortelen, sojabonen, sla, uien, aardbeien, aardappels en maïs.
Daarna volgde een aardrijkskunde les voor de leraren door Rik over turning sea into land. Compleet met geografische en natuurkundig/technische uitleg. Ezra en Fred luisterden aandachtig! Verder hielpen we die ochtend bij het koken en keken toe bij het mollen vangen.
Na de lunch hebben we een gesprek gehad met Israel. We hadden wat vragen voor hem verzameld die hij uitvoerig beantwoorde. Hij vertelde openhartig over zijn vriendschap met Joanne. Ook waren er verschillende zaken m.b.t. de toekomstplanning die hij met ons wilde delen. Al met al een zeer waardevol en boeiend gesprek.
Aan het einde van de middag brachten we een bezoek aan twee needy families. Het eerste was een stok oud echtpaar die moesten zich zien te redden zonder hulp van hun kinderen. Het tweede was een familie die kampte met geldproblemen om de kinderen naar school te laten gaan. Uiteindelijk bleek dat de vader een drankprobleem had en hierdoor de hele familie belette zich te ontwikkelen. Om in die situatie een passende oplossing aan te dragen is moeilijk.
0906_emma.jpg
 

Woensdag 10 juni
’s Ochtends bezochten we verschillende primary schools. Er is een groot verschil qua organisatie, onderwijsniveau en gebouwen. Scholen kunnen opgezet zijn vanuit een kerk, door de regering of particulier. Met name de school die wij zagen die verbonden was aan een kerk was erg slecht gehuisvest (kleine oude lemen hutjes) en de leraren daar waren niet specifiek opgeleid om les te geven. Wat overal opviel waren de kleine klaslokalen tot aan de nok gevuld met soms wel meer dan 50 leerlingen. Toch zijn dit allemaal scholieren die na afloop op de secondary school op het project zouden kunnen komen. Voortgezet onderwijs is er nauwelijks in de streek. De toeloop kan daarom enorm worden. Israel vroeg zich af hoe dit in goede banen te leiden; toelating/selectieprocedure?
’s Middags reden we via een natuurgebied (jungle/bush/gamepark) terug met veel vlinders, apen en rare vogels. Tijdens een stop op een mooi uitzichtpunt meende ik te moeten wildplassen. Om mij een beetje te verwijderen van de rest maakte ik een kleine afdaling, daarbij ging ik lelijk onderuit. M’n pols deed gruwelijk pijn en dus viel ik ook nog eens flauw. Rik en Israel hebben me naar de auto gedragen waar ik langzaam weer bij bewustzijn kwam. Voorzichtig gingen we weer rijden en vervolgens eten aan de rand van het Queen Elisabeth Park. In Isakka had Israel afgesproken met dokter Granimer zodat hij naar mijn pols kon kijken. Hij dacht dat het niet gebroken was en wreef het in met een zalf en verbond het terplekke in de auto. De rechterhand was onbruikbaar nu dus rust en immobilisatie…
In het donker kwamen we weer terug op het project. Tjalimpa hield ons ’s avonds nog lang aan de praat over zijn geloof, trouwen en cultuurverschillen.

Donderdag 11 juni
’s Ochtends hebben we van iedereen op het project afscheid genomen en zijn begonnen aan onze terugreis naar Kampala. Onderweg bezochten we nog een vakschool waar Ezra ook werkt. Hier leren jongeren metselen, houtbewerken, naaien, weven en koken. Israel vertelde dat deze opleiding naast het voortgezet onderwijs de toekomstmogelijkheden van de jongeren enorm vergroot. In Isakka hebben we kort Cranimer nog even ontmoet die polshoogte wilde nemen bij de patiënt. Ook van hem afscheid genomen. Na vele kilometers en uren stofhappen en hobbelen in Masaka nog een hapje gegeten en daarna de laatste etappe naar het hotel in Kampala waar we ook de eerste nacht geslapen hebben.

Vrijdag 12 juni
Na het ontbijt hebben we met Israel nog even gezeten. We hebben geld achtergelaten voor de aankoop van de inrichting voor de kliniek (bedden, stoelen, bureaus, kasten, etc) en ook voor het laten maken van een officiële offerte voor de bouw van de school.
Buiten voor het hotel ontmoetten we opnieuw Mulindwa. Hij wilde ons nog wat meegeven en had nog wat vragen over het geen wij gezegd en gegeven hadden.
Samen met ons ging hij naar de souvenirmarkt. Hier deden we nog wat inkopen voor onze eigen verkoopartikelen. Wat een gehandel; afdingen, weglopen, teruggehaald worden, kopen!
Ook van Mulindwa namen we afscheid. Een laatste diner met Israel en toen reden we naar Entebbe om daar op het vliegtuig te stappen. Een laatste dikke knuffel met Israel en toen ging het weer richting Nederland. Voor ons helaas nog met een verplichte omweg via Düsseldorf naar huis…